คำเตือน : บล็อกนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ Yaoi หรือ Boy's Love หากไม่รู้จักหรือไม่ชอบใจ กรุณาปิดหน้านี้ลงค่ะ

- คนไม่เคยอ่านคงงงว่านี่มันอะไร ...ช่างมันเถอะค่ะ หรือถ้าสนใจ ข้อมูลพร้อมแล้วเชิญกูเกิ้ล
- คนเคยอ่านก็อาจจะงงอยู่ดี ^^;; เพราะจขบ.ไม่ได้สรุปเป็นหัวข้อ เขียนไปเรื่อยๆ อย่างงง

หมายเหตุ:
- คำแปลไม่ได้ยึดตามเวอร์ชั่น DP แต่ยึดตามความเข้าใจของจขบ.เอง เพราะเขียนไว้ก่อนที่ทาง DP จะออกสแกนเลชั่น ดังนั้นโปรดอ่านอย่างพิจารณา 
- มันเป็นความเห็นส่วนตัวล้วนๆ โปรดอ่านอย่างพิจารณาเช่นกัน 

 

คิดอยู่นานค่ะว่าจะเรียบเรียงยังไงดีเพราะจุดที่อยากเม้ามันเยอะมาก เริ่มนึกไม่ค่อยออกก็สิ้นคิดค่ะว่า ไม่ต้องเรียบเรียงแต่เม้าไปเรื่อยๆ นี่แหละง่ายที่สุด ^^;; เพราะงั้นคงจะพล่ามยาวแน่ๆ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าอ่านแล้วจะมึนๆ ด้วยความที่ไม่ได้เรียบเรียง เอิ๊กกก

หน้า 1-4

ชัดเจนมากๆ ว่าอ.ตั้งใจอิงไปถึงเรื่องในไบเบิ้ลตอนโนอาห์กับน้ำท่วมโลก เพราะมีการโปรยเล่าปูพื้นด้วยเรื่องราวจากไบเบิ้ลตั้งแต่หน้าแรกสุดๆ ก่อนที่ตัวละครจะเอ่ยปากซะอีกค่ะ

หลังพายุสงบ นกที่เขา(โนอาห์)ปล่อยออกจากเรือครั้งแรกคือกา

นกตัวโตไม่ได้บินกลับมา

ต่อมาเขาจึงเลือกนกพิราบตัวเล็ก

ในการปล่อยนกครั้งที่สาม นกพิราบได้คาบใบมะกอกเทศช่อเล็กๆ มาด้วย

เขาจึงประกาศข่าวว่าน้ำท่วมได้สิ้นสุดลงแล้ว

ตรงนี้อ.เก๋มากค่ะ ^^ แทนที่จะบอกว่าเป็นนกพิราบกับกาเฉยๆ อ.ใช้คำในภาษาฮิบรูด้วยว่า khorebh(กา) กับ iona(นกพิราบ) ภาพช่วงนี้จะโคลสท่านนายพลที่กำลังเลี้ยงนกพิราบซึ่งมันเป็น hint สุดๆ

คนอ่านก็เริ่มเก็บ hint ไปเรื่อยๆ ตั้งแต่ ใบมะกอกเทศช่อเล็ก ที่โยงไปถึงชื่อเรื่อง Zion no Koeda ทันที (zion ชาวยิว, koeda กิ่งไม้ช่อเล็กๆ)

ย้ำด้วยภาพคุณหมอเดินเข้ามาด้วยบรรยากาศคุกคาม ที่มีนกพิราบบินหลบกันว่อน นกพิราบเป็นไอเท่มสำคัญอีกอย่าง

เปิดอ่านครั้งแรกปุ๊บก็ยังงงอยู่ค่ะว่า คนเขียนคิดจะสื่ออะไร? ใคร? ที่ไหน?

หน้า 5

ท่านนายพลถูกคุณหมอต่อว่า

ไม่ยอมกิน แต่เอาไปเลี้ยงนกอย่างนั้นหรือ? ช่างเป็นคนหัวดื้อจริงๆ อย่างนี้ก็ไม่ได้สารอาหารตามที่ผมคำนวนไว้น่ะสิ แค่นี้ก็ไม่มีแรงอยู่แล้ว ดื้อไปก็เท่านั้นแหละ

บลาๆๆ พร้อมภาพประกอบว่าท่านนายพลพยายามกำมือไว้ไม่ให้คุณหมอเห็น แต่ก็ยังถูกบังคับให้แบมือจนได้

ซีนที่กระทั่งพื้นที่ส่วนตัวยังถูกบุกรุกแบบนี้ รู้สึกว่ามันคุกคามและอิโรติกสุดๆ ไปเลยค่ะ อั๊ง~ ทั้งที่ยังใส่เสื้อผ้ากันอยู่แท้ๆ ^,.^ รู้สึกว่าเลือดเริ่มกระฉูด ท่านนายพลรีบซ่อนอะไรบางอย่างไว้ในไบเบิ้ลข้างเตียงและดูเหมือนจะไม่ถูกเห็น

หน้า 6-10

พอป้อนซุปอีกฝ่าย (intimate ชะมัด >_<) คุณหมอเลยนึกถึงอดีตว่า เมื่อก่อนตัวเองก็เคยประท้วงไม่ยอมกินอาหาร ท่านนายพลก็เลยมาบังคับป้อนซุปให้กินเหมือนกัน ท่านนายพลจึงเอ่ยถามว่า

แก้แค้นกันหรือไง? ที่ลักพาตัวฉันมาขังไว้ทีนี่น่ะ

แววตาคุณหมอตอนฟังนี่ (หน้า 9) มีใครคิดเหมือนกันมั้ยคะว่ามันเป็นอารมณ์น้อยใจ! >___<~~~

สงครามเลิกโดยที่เยอรมันและนาซีเป็นฝ่ายพ่ายแพ้แบบนี้ หากปล่อยท่านนายพลทิ้งไว้ข้างนอก ท่านนายพลก็คงโดนตัดสินโทษในฐานะอาชญากรสงคราม อาจจะถูกลงโทษประหารชีวิตก็ได้เลยนะ คุณหมออุตส่าห์ช่วย แต่ดู๊ ดู อีกคนก็ไม่รู้ใจกันมั่งเลย (ก็อีเล่นบิดเบี้ยวซะขนาดนี้ ใครจะรู้ฟะ) มาหาว่าแก้แค้นซะด๊ายย~ มันน้อยใจนะฮึ! เลยประชดมันซะเลย

 นั่นสิ ไม่ยักรู้แฮะว่าการเลี้ยงคนมันจะสนุกแบบนี้

(แถมยังเป็นประชดซ้อนสองชั้นอีกต่างหาก ^^;; เพราะท่านนายพลเคยคุมค่ายเชลย ซึ่งมีการเลี้ยงมนุษย์เยี่ยงสัตว์มาก่อน)

ผลคือคุณหมอโดนตบฉาด ตบมาแล้ว แต่ยังไม่มีจูบ XDDD

เอ้อ ลืมไปค่ะ...

ก่อนจะต่อ อยากให้ลองสังเกต setting หรือฉากกันนะคะ

ต่อค่ะ

หน้า 11

หน้านี้หน้าเดียวจะมีรายละเอียดที่สำคัญอยู่เยอะเลยค่ะ ตอนนี้คุณหมอได้เล่าถึงอดีตต่อว่า ท่านนายพลเคยสอนเขาไว้ว่า ให้ทิ้งสัญชาติยิวที่มีแต่ความตายและทิ้งเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ซะ แล้วมาใช้ชีวิตในฐานะชาวอารยันผู้มีเกียรติ เขาจึงได้เติบโตขึ้นมาเป็นหมอแบบนี้

แล้วคุณหมอก็ถามท่านนายพล

มันเท่ากับว่าคุณคิดจะควบคุมเรือด้วยไม่ใช่หรือ?

... มันมาแล้วค่ะ เรือ

ในตำนานน้ำท่วมโลก โนอาห์ได้สร้างเรือยักษ์และเป็นผู้คัดเลือดสัตว์ต่างๆ ตัวเมียและตัวผู้อย่างละหนึ่งคู่ให้ขึ้นไปอยู่บนเรือ ด้วยมือของโนอาห์สัตว์เหล่านั้นจึงรอดจากภัยน้ำท่วมล้างโลกมาได้ใช่มั้ยคะ

ส่วนในเรื่องนี้ พวกนาซีกระทำตนคล้ายจะเป็นโนอาห์บวกพระเจ้าก็ว่าได้ ด้วยการคิดสร้างโลกในอุดมคติ(เรือโนอาห์) ตั้งตัวเองเป็นผู้ปกครอง(ผู้ควบคุมเรือ) ใช้ความคิดของตัวเองตัดสินวาจะเลือกเผ่าพันธุ์ไหนไว้สำหรับโลกใหม่ ซึ่งพวกเขาคิดเองว่าเผ่าพันธุ์อารยันเป็นเผ่าพันธุ์ที่ล้ำเลิศที่สุด และเผ่าพันธุ์ที่ไม่ควรมีอยู่ในโลกอุดมคติ(ไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นเรือ)คือชาวยิว

รู้สึกชักจะเห็นความเกี่ยวโยงเลาๆ

หน้า 12-16

คุณหมอพูดค้างเรื่องเรือไว้เพียงเท่านั้น ปล่อยให้คนอ่านเก็บไปคิดด้วยความสงสัยค่ะ ก่อนจะหันมาเปลี่ยนเรื่องเฉยเลย แหงล่ะ รงเรืออะไรใครจะไปสน มีอาหารพร้อมเสิร์ฟรออยู่ข้างหน้าทั้งคนแล้วนี่ *Q*

แถวๆ นี้ก็เป็นประโยคเรียกเลือด ^,.^ ซู้ด~

>,,<

อะไรมันจะขนาดน้านนนนนคุณหมอ!!!

*ขอตัวไปรับบริจาคเลือดก่อนค่ะ เอิ๊กกกก*

หน้า 17

แล้วคุณหมอก็กลับมาเล่าเรื่องต่อว่าคุณหมอคือคนสุดท้ายเพียงคนเดียวที่อยู่ข้างกายท่านนายพลตอนจักรวรรด์ไรซ์ที่สามล่มสลาย

คิดว่าจะเหนี่ยวไกแล้วจบเรื่องไปคนเดียวหรือไง?

คิดว่าผมจะยอมให้ทำหรือ?

คิดในแง่คุณหมอ(โคตรจิต) ก็นับเป็นความรักที่เข้มข้นและรุนแรงเอามากๆ จะหนีเป็นหนีตายแกก็ไม่อนุญาตทั้งนั้น เอิ๊กกก ^^;;

จากนั้นคุณหมอก็ดึงจ.ม.ขอความช่วยเหลือที่ท่านนายพลซ่อนไว้ในไบเบิ้ลในตอนแรกออกมา (ตรงนี้นึกถึงหนังคนคุกเรื่อง Shawshank Redemtion เลยค่ะ "หนทางรอดอยู่ในไบเบิ้ล" 55 เรื่องนี้ก็ใช้แก๊กนี้เหมือนกันแฮะ เพียงแต่ท่านนายพลไปไม่รอดเหมือนแอนดี้เท่านั้นเอง ^^;;) พร้อมกับพูดต่อ

ปิดหน้าต่างซะเถอะ

มุมกล้องตอนนี้สุดๆ ไปเลยค่ะ เป็น irony เอามากๆ หน้าต่างสี่เหลี่ยมที่ปิดไม่ได้เพราะไม่มีบานหน้าต่าง และยังเปิดให้แสงส่องสว่างจ้า แต่คุณหมอพูดกลับว่าให้ปิดคือ = เลิกหวังซะเถอะ แถมแสงที่ส่องจากด้านหลังทำให้บรรยากาศว่าคุณหมอเป็นผู้กุมอำนาจแบบสุดๆ

หน้า 18

ระหว่างที่ฉีกจ.ม.ของท่านนายพลซึ่งมีข้อความว่า Hilfe (Help) ออกเป็นชิ้นๆ คุณหมอก็พูดบั่นทอนกำลังใจต่อไป

นกที่จะช่วยคาบกิ่งไม้มาให้คุณน่ะ มันไม่มีหรอก

... มาอีกแล้ว นกคาบกิ่งไม้ ไอเท่มสำคัญ

ตามที่ผู้เขียนโปรยเรื่องโนอาห์ไว้ในตอนแรก ได้กล่าวถึงนกสองชนิดคือ กา และ นกพิราบ ซึ่งโดยทั่วไปในตำนานนี้ นกพิราบจะเป็นสัญลักษณ์ที่หมายถึง ความหวัง เพราะนกพิราบช่วยนำกิ่งไม้กลับมาให้โนอาห์ เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่านกได้พบพื้นดินที่มีต้นไม้ขึ้นอยู่ แสดงว่าโลกได้กลับสู่สภาวะที่ทุกคนจะใช้ชีวิตตามปกติได้อีกครั้ง

ในขณะที่ กา บินไปแล้วไปลับ

จะเห็นว่าอ.ใส่ซีนที่มีนก ทั้งท่านนายพลที่เลี้ยงนกพิราบ กับนกพิราบบินว่อนในหน้าแรกๆ มันก็เปรียบได้เหมือนกับความหวังที่หล่อเลี้ยงท่านนายพลอยู่เลยค่ะ การที่คุณหมอพูดแบบนี้มันก็คือการทำลายความหวังทุกอย่างของท่านนายพลนั่นเอง

ทั้งในแง่สัญลักษณ์ (โยงกับเรื่องราวในไบเบิ้ล)

หรือในแง่ของความเป็นจริง (ท่านนายพลเลี้ยงนกไว้เพราะกะจะให้นกช่วยส่งข้อความขอความช่วยเหลือแต่ดันโดนจับได้ซะก่อน)

จากนั้นคุณหมอก็พูดต่อ

ถึงออกไปได้ก็มีแต่จะถูกตัดสินลงโทษนั่นแหละ

(แต่ถ้าอยู่ในนี้) ผมจะเลี้ยงคุณอย่างดี ไม่มีทางปล่อยให้คุณตายหรอก

กลับมาดูเซ็ตติ้งอีกครั้งค่ะ มัน irony บาดใจตายกันไปข้างเลย

คุณหมอพูดแบบนั้นในขณะที่ภาพแพนไปที่หน้าต่างซึ่งมีนกพิราบ(ความหวัง)เกาะอยู่ แต่มันช่างดูสูงส่งแสนไกลเหลือเกิน TT^TT

แล้วคำพูด ผมจะเลี้ยงคุณอย่างดี ไม่มีทางปล่อยให้คุณตายหรอก ก็ชวนสะกิดใจพิลึก

ย้อนกลับไปที่ตำนานโนอาห์อีกที โนอาห์ได้เลือกสัตว์ขึ้นเรือและเลี้ยงสัตว์เหล่านั้นไว้ใช่มั้ยคะ

แล้วก็ภาพเรือโนอาห์ที่นิยมวาดกันอยู่ทั่วไปจะเป็นประมาณนี้

คือตัวเรือจะมีลักษณะตันๆ และดูมั่นคง มักจะมีอาคารลักษณะเป็นโกดังที่มีหน้าต่างสี่เหลี่ยม อยู่บนเรือ...

มาเปรียบกับเซ็ตติ้งที่อ.ให้มาตั้งแต่ต้น

หน้าต่างสี่เหลี่ยม กับ คาน นั่น เริ่มดูให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเรือโนอาห์ยังไงชอบกล...

ดังนั้นในหน้าสุดท้าย หน้า 18 นี้มันโหย~ ที่งงๆ ในตอนแรกเริ่มเห็นเป็นรูปเป็นร่างว่าอ.แกเล่นของเยอะมากค่ะ >_<

โกดังร้าง = เรือโนอาห์ (ที่จะช่วยให้ท่านนายพลรอดจากโทษของอาชญากรสงคราม)

นกพิราบส่งจ.ม. = นกพิราบที่คาบกิ่งมะกอกเทศ = ทางรอดและความหวัง

ท่านนายพล = ผู้ที่ถูกเลือกและเลี้ยงไว้ในเรือ

คุณหมอ = ???

จากบริบทนี้ ขอบังอาจเดาความหมายของชื่อเรื่องค่ะ

Zion no Koeda = ช่อมะกอกเทศของคนยิว = ความหวังที่คุณหมอเลือกจะมอบให้ท่านนายพล

ท่านนายพลได้รอนกพิราบที่จะมาช่วย เหมือนโนอาห์ที่รอนกพิราบที่คาบกิ่งไม้มาให้

แต่ผลกลับปรากฏว่า กิ่งไม้ที่รออยู่ไม่ใช่กิ่งเดียวกันกับกิ่งที่อยากได้

และผู้ที่นำกิ่งไม้มาไม่ใช่นกพิราบหรอก แต่ดันเป็นคุณหมอซะนี่ ...

มันช่างเป็นสุดยอดของ irony ที่สถานะพลิกผันแบบสุดๆ ^^;; จากในตอนก่อนที่ท่านนายพลในกองทหารนาซี ที่ทำตัวเหมือนเป็นโนอาห์ เป็นผู้เลือก และผู้ควบคุม แต่ตอนนี้ ตัวเองกลับกลายเป็น ผู้ถูกเลือก และผู้ถูกควบคุม เสียเอง

และในประโยคสุดท้าย ในกรอบสุดท้ายขึ้นตัวอักษรจบ คุณหมอได้เรียกท่านนายพลว่า

พระเจ้าของผม

...ไม่อยากจะพิมพ์ซ้ำเลย แต่มันนึกคำอื่นไม่ออกจริงๆ ค่ะ (มีคำอื่นมั้ย~) เพราะมัน irony ซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ล่ะค่ะ ก็เลยไม่รู้จะเลี่ยงใช้คำยังไง ^^;;

สุดท้ายแล้ว สำหรับคุณหมอ ท่านนายพลก็ยังมีสถานะเป็นพระเจ้าอยู่ (นึกถึงนาซีที่เคยทำคล้ายกับตัวเองเป็นพระเจ้า)

แต่คุณหมอที่อุตส่าห์ได้พระเจ้ามาเก็บไว้ในอุ้งมือแบบนี้ จะปฏิบัติกับพระเจ้าแบบไหน... ?

มันก็... เหอๆๆๆ ^,.^

แล้วก็จบลงแบบจิตๆ ค่ะ ^^;;

...

...

...

เพิ่งรู้ตัวว่าพล่ามไปยาวมากๆ ^^;;

ขอบคุณที่อุตส่าห์อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ

คิดเห็นแตกต่างประการใดมาถกกันเถอะค่า จะรอ >_< (หวังว่าหลังอ่านแล้ว จะยังมีแรงกันอยู่นะคะ ฮ่าๆๆๆ ^^;;)